Εχασα κι εγώ ένα ποδήλατο κάποτε· μια «πεταλούδα», όπως έλεγαν τότε κάποιους τύπους ποδηλάτων: χαμηλά, «πολυτελείας», με τιμόνι σαν κέρατο κριαριού (γι' αυτό και «πεταλούδα»), λεπτά λάστιχα και σχάρα εργοστασίου!
Ηταν ήδη στο μαγαζί ένα παλιό ποδήλατο, βαρύ, γερμανικό, με κασόνι στη σχάρα. Είχα την «πεταλούδα» μη βρέξει και μη στάξει· του κουτιού. Τη φόρτωνα ελάχιστα και μόνο σε μέρες ανάγκης - σε γιορτές φέρ' ειπείν. Συνήθως την πάταγα ορθοπεταλιά στον κατήφορο της... έρημης τότε Βασιλίσσης Σοφίας! Την αγοράσαμε μεταχειρισμένη, για δώρο μου από τα μεγάλα μου αδέλφια. Δεν θυμάμαι το λόγο· το πιθανότερο, να είχα περάσει -πράγμα σπάνιο- τάξη με την πρώτη και να μην είχα... ξεχάσει για τον Σεπτέμβριο τα μαθηματικά! Τη θυμάμαι σαν και τώρα: ασπροκόκκινη, με τα δυο της καθρεφτάκια, γυαλισμένη -ώρες παιδευόμουνα- στην πένα. Την έκλεψαν! Από τις χειρότερες μέρες της ζωής μου.
Εξ ου, μεγάλος πια και κινηματογραφόφιλος, ουδέποτε συμπάθησα τον «Κλέφτη των ποδηλάτων» του Ντε Σίκα, κι ας πήγαινε να κουρεύεται ο ιταλικός νεορεαλισμός. Ενα βιβλίο δε -το μοναδικό- που έβγαλα κάποτε, έχει στον τίτλο τη λέξη ποδηλάτης. Θυμήθηκα την (κλεμμένη) «πεταλούδα» μου και τα παρεπόμενα, γιατί -χρόνια μακριά από ποδήλατα (πάντα όμως θερμός υποστηρικτής)- δεν πίστευα στα μάτια μου, όταν είδα («Ε» 20/11) τι χαμός γίνεται μ' αυτή τη «βιομηχανία» κλεμμένων ποδηλάτων στην Αθήνα. Οπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί... το ποδήλατό του!
Τι υπόγεια και «κυκλώματα», τι «μαφίες» και «συμμορίες»... Χιλιάδες κλεμμένα ποδήλατα σε κρυφές αποθήκες και μυστήριες «καβάτζες». Να πουλιούνται, εδώ ή στο εξωτερικό (!) τα ακριβά, να διαλύονται (για ανταλλακτικά) τα «φτηνά». Το χειρότερο (πάντα υπάρχουν τα χειρότερα...), οι περισσότερες κλοπές να σημειώνονται στους σταθμούς του μετρό, με πολιτεία και δήμους να... θωπεύουν (να μη χρησιμοποιούν δηλαδή εκεί που χρειάζεται...) τα όργανά τους.
ΜΑΝΤΑΙΟΣ enet.gr
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου